De arctische wolf


Hij is in staat om jarenlang temperaturen beneden het nulpunt te doorstaan. Met meer dan 5 maanden vrijwel totale duisternis per jaar weet hij wekenlang te overleven zonder prooi. We treffen de arctische wolf aan op een van de weinige plaatsen op aarde waar hij veilig is voor zijn grootste bedreiging: de mens. Arctische wolven leven in een van de meest onherbergzame gebieden ter wereld. De temperatuur kan in de winter dalen tot -59C. De grond is permanent bevroren. Tot in april komt de temperatuur zelden boven -30 C. Behalve een korte periode in de zomer is het land de meeste tijd van het jaar bedekt met sneeuw en ijs. De wolf heeft zich in de loop der evolutie hieraan aangepast. De arctische wolf is een van de weinige zoogdieren die onder deze barre omstandigheden kan overleven. Om warmteverlies zoveel mogelijk te voorkomen heeft hij rondere oren, een dikkere vacht, kortere poten en een kortere snuit dan zijn soortgenoten. Zelfs tussen de voetzolen groeit de dikke vacht. Omdat de leefomstandigheden zo extreem zijn, weten we weinig van zijn dagelijks bestaan gedurende de winterperiode.

Wolven leven meestal in kleine roedels of familiegroepjes die bestaan uit een alfapaar, hun welpen en de nakomelingen van voorgaande jaren die niet met elkaar paren. Het dominante paar in de roedel, de enige dieren die met elkaar paren, noemen we de alfareu en de alfateef. Zij worden met veel espect door de andere leden van de roedel behandeld. Alle volwassen dieren werken samen in de voedselvoorziening en de zorg voor de jonge dieren. Tijdens de herfst en de winter leiden arctische wolven een zeer zwervend bestaan. Na de paring in maart, verlaat de drachtige alfateef de roedel om een hol te vinden waarin ze haar jongen ter wereld kan brengen. Als ze er geen kan vinden, graaft ze zelf een hol. Maar vaak is de grond nog bevroren. In dat geval is ze genoodzaakt een hol te vinden tussen rotsen of in een grot. De welpen zijn totaal hulpeloos als ze worden geboren. Ze zijn doof en kunnen de ogen de eerste dagen nog niet openen. Ze zijn dus helemaal afhankelijk van hun moeder, die op haar beurt weer afhankelijk is van de alfreu die haar voedsel moet brengen.

Na een maand zijn de welpen in staat vlees te eten. Vanaf dat moment staat de hele roedel paraat om voorverteerd vlees van prooien voor de welpen uit te braken. De welpen gaan het volgende jaar al mee op jacht. De arctische wolf jaagt op lemmingen en poolhazen, maar het hoofdbestanddeel van het voedsel wordt gevormd door de kariboe en de muskusos. Omdat er maar weinig plaatsen zijn waar dat kan, begrazen deze prooidieren een groot gebied om te overleven. De wolven doden elk dier dat ze te pakken kunnen krijgen en eten niet alleen het vlees van de prooi, maar ook de huid, de vacht en de botten. Niets gaat verloren. Het territorium per roedel kan wel zo’n 2000 vierkante kilometer beslaan. Als de temperatuur in de winter sterk daalt, volgen de wolven de kariboes naar het zuiden.

Arctische wolven kunnen alleen in groepen op grote prooidieren jagen. De kariboe en de muskusos zijn gewoonweg te sterk voor een wolf alleen. De jacht is niet altijd makkelijk. Tegen de tijd dat een groep wolven een kudde ossen in het open veld heeft bereikt, is een verrassingsaanval verkeken. De kudde heeft dan al een defensieve cirkel gevormd, met de kwetsbare kalveren in het centrum. De tactiek van de wolven is dan om een bres in de cirkel proberen te slaan met schijnaanvallen. Als de kudde in paniek raakt en op de vlucht slaat, proberen de wolven vervolgens een kalf of een zwak, ziek dier van de kudde te isoleren en te doden. Een muskusos voorziet een heel roedel voor bijna een week van voldoende voedsel.

Canis_lupus_arctos_PODe schofthoogte van de arctische wolf varieert van 63,5 tot 79 centimeter. Over het algemeen meten ze van de neus tot de tenen zo’n 90 centimeter. De lengte van het lichaam varieert van 90 centimeter tot 1,5 meter. De vachtkleur is zeer licht tot wit, een perfecte schutkleur in de sneeuw. Een volwassen arctische wolf kan tot wel 80 kilogram wegen. In gevangenschap kan hij ongeveer 17 jaar oud worden, maar in het wild is de gemiddelde leeftijd slechts 7 jaar. Wolven zijn medogenloos door de mens vervolgd en uitgeroeid. De arctische wolf is echter de enige ondersoort die weinig geleden heeft van deze vervolging. Hij wordt nog steeds aangetroffen in zijn eeuwenoude jachtgebieden. Dit is voornamelijk te danken aan het feit dat de mens hier nauwelijks weet te overleven.

foto’s: Predatory Animal and Rodent Control Agency, en http://www.defenders.org

Lees hier over de rode wolf, de Timberwolf en de Mexicaanse wolf

About these ads
Dit bericht werd geplaatst in Over Wolven en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De arctische wolf

  1. ik wou dat meer mensen jullie web-log bezochten om deze stukjes te lezen.
    Wolven zijn zulke speciale dieren,ik snap nog steeds niet hoe mensen zo slecht over ze kunnen denken.
    Keep up the great work :)

  2. Anoniem zegt:

    dankje voor de info ik had het nte nodig voor een werkstuk voor school en jullie zijn de enige die er vastzoenlijke informatie over hadden merci!

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s