Honden Tentoonstelling


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


expoboekjecahorsVroeger maakte ik mezelf nog wijs dat ik niet zo hield van hondententoonstellingen. Na de laatste ervaring durf ik er ronduit voor uit te komen: ik haat het! En het ligt echt niet aan het land. Ik woon tegenwoordig als God in Frankrijk. Het hielp ook niet erg mee dat ik de locatie die zondagochtend niet kon vinden. Toen ik om negen uur in Cahors aankwam, heerste er zo’n vredige zondagsrust, dat een dominee uit Staphorst er jaloers op kon zijn. Na een paar keer doelloos door de nog slapende stad te hebben gereden, wist een zwetende jogger me te vertellen dat de show 15 kilometer buiten Cahors was. Daar was een spiksplinternieuw tentoonstellingsgebouw uit de grond gestampt en dat moest natuurlijk gebruikt worden. Wat is er mis met de open lucht tegenwoordig! Moeten we zonodig een airconditioned tentoonstellingsgebouw hebben voor een hondenshow? Vallen anders de chihuahua’s flauw in de hitte? Ik dwaal af. Inderdaad… minuscule bordjes, vanuit de auto niet groter dan een luciferdoosje, wezen me de weg. Na verloop van tijd gaven ook wild gebarende parkeerwachters aan dat de plaats des onheils was bereikt. Zo te zien waren die allemaal rijp voor de psychiater.

Geef een Fransman iets te doen waarbij hij een ander bevelen mag geven en de meest vriendelijke Fransoos verandert op slag in een wrede tiran. Het is vervolgens de kunst – dat weet ook iedereen hier – om deze bevelen vooral niet op te volgen. Alle parkeerwachters wezen trouwens een andere kant uit. Maar waar doe je het dan allemaal voor? Voor onze Saarlooswolfhonden? Welnee, die moeten helemaal niets hebben van zo’n tentoonstelling. Ze blijven veel liever thuis.

bling

prijzen bling bling op onze kast

Voor die bij de ingang uitgereikte fles Cahorswijn dan? Ook niet, die heb ik een dag later door de gootsteen gespoeld. Ondrinkbare troep. En al helemaal niet voor die malle bekers waar je aan het eind van de dag mee doodgegooid wordt. Afgrijselijker kitsch bestaat niet! De prullaria op een boerenkermis zijn smaakvolle sieraden vergeleken bij deze gedrochten. Nepgoud met belachelijke turkooizen kelkjes op ‘marmeren’ voetjes van plastic. Bah. Welke idioot heeft ooit bedacht dat hondenliefhebbers deze bespottelijke rommel in hun prijzenkast moeten zetten!

En dan die hitte: 40 graden in de schaduw! Heb je al een redelijk beeld? Nog even over al die honden nu ik een beetje op stoom begin te komen. Want iedereen zijn smaak mensen, daar niet van, maar hou toch op! Daar had je weer die Bergers de Brie met hun aanstellerige oren en die nuffige Bobtails, geheel in showtoilet, waarop de baasjes hun verzorgingsinstinct zo hartstochtelijk hadden uitgeleefd, dat ze van kop tot staart strak in de talkpoeder en de hairspray stonden. Er waren ook een paar droevige Mopshondjes met hun ingedeukte snuitjes, alsof ze zojuist een dreun tussen de ogen van Mike Tyson hadden gekregen. En zo keken ze er ook bij.

Tureluurs werd ik van al die kefferige Dwergpinschers en nurkse Rottweilers, om maar niet te spreken van alle hooghartige Afghanen, humorloze Bouviers en luidruchtige Dobermanns. De laatsten hadden de hele dag niets anders te doen dan in volledige aanbidding hun baasjes aan te staren. Heel erg moe word je van zoveel slaafsheid om je heen. ’t Is afzien voor mij, zo’n hondententoonstellingsdag. Maar laten we wel wezen, die honden kunnen er ook niets aan doen dat hun baasjes zich een hernia lopen om de kwaliteiten van hun trouwe viervoeters het best te laten uitkomen.

Geldelijk gewin voor het baasje zal daarbij geen rol spelen, hoewel die onbehoorlijke gedachte even bij me opkwam, toen ik er eentje zag die zijn logge, goedmoedige Mastino Napoletano fanatiek meesjorde door de ring. Met hoeveel zou hij het dekgeld van deze voortsukkelende reus vermeerderen als hij zich “Champion de France” zou mogen noemen? Nee, nee, een verfoeilijke gedachte. Snel vergeten!

vrouw4Ik zag hoe een eigenaar van een Korthals Griffon zijn geslaagd fokproduct strategisch voor een keurmeester plaatste, die op dat moment net zijn keurend oog over een vrouwelijk exemplaar van Homo Sapiens liet gaan. Ik zag hem denken: “fraai type, harmonisch gehoekt, goede bone en schitterend gangwerk!” Keurmeesters zijn net mensen, zeker Franse. En hij lette helemaal niet op al die vrouwtjes die langs de kant met balletjes, belletjes, fluitjes, speeltjes en sisgeluidjes, en – als dat niet hielp – zwaaiend met de catalogus hun lievelingen tot een rastypische pose trachtten te verleiden.

En dan dat massaal toegestroomde publiek! Al dat volk dat een dagje uit is! Die voortsloffende alpinopetten met rode bloemkoolneuzen, waarvan de eigenaren een adembenemende lichaamsgeur verspreidden. Zwaarlijvige huisvrouwen met reusachtige boezems en kolossale derrières, schuifelden aan me voorbij in fleurige bloemetjesjurken of erger: polyester voorschoten. En ja hoor, ze waren er weer: de stoere campingsmokings. Middelbare leeftijd, broek half over de bilnaad, veel te bruin, zich ten volle bewust van het eigen verpletterend seks-appeal, zich kauwgumkauwend een weg banend op lichtgevende sportschoenen langs alle benches, uiteraard niets en niemand ziend. Achter hen aan trippelden hun eveneens te bruine echtgenotes op te hoge hakjes, in topjes met te diepe decolletés, in te korte rokjes met teveel tatoeages op borsten, billen en buik. En allemaal hadden ze neuspeuterende, dreinende kinderen in hun kielzog met een walkman in de oren.

rcacibDe nieuwe tijd ja, dat zal het zijn! Maar waar ik mij vooral aan ergerde waren die, op totaal ongeïnteresseerde toon, gestelde vragen: “C’est quoi comme chien?” (wat is ’t voor hond) De eerste van de drie belangrijkste vragen. De andere twee: “waar kan ik ’t kopen” en “wat kost ‘t?” Voordat ik aan de laatste twee was toegekomen, waren ze trouwens alweer vertrokken. Geen enkele vraag over karakter, achtergrond, sociaal gedrag of roedelinstinct kwam hen over de lippen. Vergeef me, beste Saarlooswolfhondenvrienden, dat ik deze mensen met enig satanisch genoegen meedeelde dat onze honden nauwelijks gehoorzaamheid bij te brengen valt. Vervolgens meldde ik terloops dat ze totaal ongeschikt zijn voor welke bewaking dan ook. Was dit alles niet voldoende om de vragenstellers af te poeieren, volgde de klap op de vuurpijl: ze zijn niet geschikt voor de jacht! Maar dan ook – echt waar – totaal ongeschikt.

Deze mededeling deed zelfs de meest geïnteresseerde passant de wenkbrauwen fronsen. Een hond waar je niks aan hebt, is voor een Fransman iets onvoorstelbaars. Zoiets als een jachtgeweer waar geen kogel in zit. Voor die kleine hondenfluffies willen ze nog wel een uitzondering maken. Die kunnen ook niks, maar die kun je in ieder geval nog vertroetelen. Een hond die niet wil jagen – behalve voor zichzelf – is in hun ogen zo nutteloos als een auto zonder motor. Nee erger, een auto zonder motor kun je nog als kippenhok achter het erf gebruiken. Er was maar 1 persoon die niet was afgedropen. Die kon ik gerust rekenen tot de ware liefhebber. Het was een vrouw en het gesprek kwam als vanzelf. Zij kreeg het informatie pakket mee keurrapporten kwam die dag nog meerdere keren langs om naar onze honden te kijken. Die vonden het best.

Ik heb het verder maar niet over het totaal onleesbare handschrift van de keurmeester in het keurrapport, of de tot de pijngrens opgevoerde geluidsinstallatie, waaruit voortdurend een hysterische omroeper onverstaanbare wartaal schreeuwde, waar niemand naar luisterde. En aan het eind van de dag konden we de auto ook nog eens niet terugvinden! Hij was onherkenbaar veranderd in kanariegeel. Het leek wel alsof de hele Sahara over was komen waaien.


Ik voel een vraag bij je opkomen, waarom doe je jezelf dit aan? Mijn antwoord? Ach, in een goed huwelijk is het geven en nemen en dit is voor mij een mooi voorbeeld van geven. Marianne wil namelijk soms met onze wolfhonden naar een tentoonstelling. Zij vindt dat leuk. Alleen… onze innig geliefde Saarlooswolfhondjes moeten er helemaal niets van hebben. Die zijn gewoon een stuk consequenter. Kan ik nog wat van leren.

 


 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Honden Tentoonstelling

  1. mon saarloos zegt:

    mooi verhaal. heb je er zo nog een paar? 😀

  2. henk zegt:

    leven die moie honden daar ook als god infrankrijk en is de wolfhond daar niet verboden?

  3. Yolanda Gerritsen zegt:

    een hele mooie site met prachtige foto’s. leuk!

  4. yolanda zegt:

    ik lees nou net het stukje over die gehoorzaanheidscursus. is het nou echt zo dat ze helemaal niets te leren is, of is het gewoon de schuwheid van de honden dat ze zo in de stress schieten?

  5. ildiko zegt:

    Een hele leuke & informative site met hele bekende verhalen (heb zelf 2 saarlozen),ik wil zelf ook met mijn Saarloos puppy op cursus,ben benieuwd……
    groetje`s ildiko & de rest v/d roedel!?

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s