Kamperen in Frankrijk


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


Met een Saarlooswolfhond doe je toch sommige dingen anders dan je normaal zou doen. Daar kwamen wij achter nadat we onze eigen Saarloos in huis kregen. Dat is nu alweer ruim 6 jaar geleden. Het eerste advies was: speel ’s avonds buiten nog even wat met hem tot hij moe is, dat is ook beter voor jullie nachtrust. Toen in het najaar de nachtvorst reeds begon in te vallen zijn we er maar mee gestopt. Onze Tunka is gewoonweg niet moe te krijgen.

kamperen

Goed voor onze nachtrust was al dat gespeel trouwens wel. Even heel iets anders. Hoe ga je kamperen met een Saarlooswolfhond. Antwoord: gewoon doen! Nu gaan we al jaren kamperen, dus er leek geen vuiltje aan de lucht. Maar wacht even, dit jaar ging er een Saarlooswolfhond voor het eerst mee. Dat kon ook helemaal mis gaan. Een Saarlooswolfhond is tenslotte geen gewone hond. Dus togen we op een zonnige zaterdagochtend naar een dagkamping. Want alhoewel hij als echte Saarlooswolfhond, volgens Leendert Saarloos zelf, niet tot een verwend “sierhondje” gerekend mocht worden, waardeerde onze Tunka een verblijf in een luxe, comfortabel vier-sterren hotel misschien veel meer! We waren nog druk bezig met de stokken te worstelen toen wij ineens zagen hoe Tunka trots als een pauw, met een heuse buit tussen de kaken, over de kamping heen en weer draafde. Aha! Dus dat is nou een grondzeil! Wat kraakt dat spul lekker zeg, als je het heen en weer schudt! Het moet een klein kunstje zijn om daar een mooi gat in te kauwen. Het grondzeil konden we nog net op tijd redden. De tent stond ook na een poosje. Wij blij. Volgend probleem: hoe krijg je een Saarlooswolfhond in een tent als hij niet wil, want wat we ook probeerden: Tunka snapte niet waarom wij zo maf waren om op deze zaterdagochtend onder een stukje tentdoek te gaan zitten. Er waren toch zeker wel leukere dingen te bedenken? Het duurde wel even, maar twee uur later en een half pond hamblokjes lichter – die er ingingen als koek – waren wij zover. Onze Saarlooswolfhond ging in de tent met een gelukzalige glimlach op de bek. Eindelijk had hij het ons aan het verstand gepeuterd en niets leek een welverdiende vakantie meer in de weg te staan. Tunka had inmiddels een mooie beschrijving gekregen van een keurmeester op een jonge hondendag van een Kynologenvereniging. Zijn nestbroer haalde zelfs de eerste plaats in de klasse herdershonden. Die ietwat ‘Franse stand’ van Tunka’s voorpoten vonden wij wel chique klinken. Noblesse oblige nietwaar. In ieder geval hadden we onderweg naar Frankrijk geen enkel probleem met onze Saarlooswolfhond.

camping

Eenmaal op de camping aangekomen hadden we echt niets dan lof voor hem. Hij gedroeg zich als een welopgevoede… eeh Saarlooswolfhond. De tent vormde ook al geen enkele hindernis meer. Tunka vond het eigenlijk wel prettig om ’s nachts zo dicht naast zijn baasjes te kunnen slapen. We legden hem dan wel vast in de voortent, want we zijn natuurlijk niet helemaal achterlijk. Maar met zijn riem aan een parasolharing, vormde dat ook geen probleem. ’s Ochtends vroeg lag hij met zijn kop onder het tentzeil gestoken, de eerste vogels te bestuderen. Leuk is dat zeg, dat kamperen! Kunnen we dat niet wat vaker doen?

Fransen zijn trouwens echte hondenliefhebbers. Onze campingbewoners vonden het formaat van een poedeltje groot genoeg voor een hond. Allemaal hadden ze de afmeting van wat we al snel ‘de fluffies’noemden. Klein en parmantig. Toch vonden die Fransen onze Saarlooswolfhond heel interessant. Op de camping stond een groepje jongeren uit Parijs en steeds kwamen er een paar langs om te vertellen hoe mooi ze onze Tunka wel niet vonden. En wat voor merk is het eigenlijk? Aha, chien-loup de Saarloos? Rasse Hollandaise? Nee, nooit van gehoord. Hij is wel bang hè? Wij vonden al die aandacht heel goed voor zijn verdere socialisatie. Intussen hadden we op de Franse camping wel een ander probleem, dat spoedig tot grotere omvang zou uitgroeien. Tunka was gebeten. Niet door zo’n klein Frans opdondertje, maar waarschijnlijk door Boris, onze eigen Portugese herrieschopper, die er scherp op toeziet dat onze Saarlooswolfhond wat elementaire hondenmanieren wordt bijgebracht. En als wij dat niet doen dan doet hij het zelf wel. Met alle genoegen.

1.JPGTunka’s wondje, onder aan zijn kaak, was na een dag alweer dicht. Maar toen begon het te jeuken en sindsdien weten waar een wolfsklauw voor dient. Je kunt daar heel lekker, heel voorzichtig, erg jeukende wondjes mee openkrabben. Wondje open, wondje weer dicht, wondje weer open en… toen ging het niet meer dicht! We besloten het nog even aan te zien. Tunka was namelijk even vrolijk, speels en ondeugend als altijd en hij scheen geen enkele hinder van de wond te ondervinden. Maar de volgende dag schrokken we ons wezenloos, want die nacht was er onder zijn kaak een abces ontstaan als een kippenei en op een meerdere plaatsen was het doorgebroken. Snel de dichtstbijzijnde dierenarts gebeld. We konden direct komen. Bij de dierenarts gedroeg Tunka zich voorbeeldig. De assistente vroeg een beetje bedrukt of ik de hond zelf vast wilde houden en daar was onze Saarloos het helemaal mee eens. Het was een stafilococ infectie. De wond werd schoongemaakt en van de antibioticaprik merkte hij niets. We kregen tien pillen mee en jodium om de wond te desinfecteren. De eerste keer gromde hij naar de jodium toen we die met een dot watten op de open plek drukten. De dagen daarna zou Tunka met een prachtige roestbruine vlek op zijn rechterkaak rondlopen. Het deerde hem niets, maar zodra hij het flesje jodium in de smiezen kreeg was het nog een hele toer om hem weer in handen te krijgen.

Het genas gelukkig snel en we konden weer verder van de vakantie genieten. Toen we huis waren merkten we dat Tunka een behoorlijke bult op zijn rug had! We snelden weer naar de dierenarts, ditmaal die van onszelf. Er kwam bij de punctie wat bruinig bloed tevoorschijn dat een hematoom bleek te heten. Het zal nog een tijdje duren voordat de bult is verdwenen. Tunka kan er zelf niet bij om het open te werken, niet met zijn poten en niet met zijn tanden. Het hele verhaal zou dan weer van voren af aan beginnen. Die bult begint wel verschrikkelijk te jeuken! Hij wordt er soms zo opstandig van dat je hem met alle liefde mee zou nemen naar de slager. Niet om zijn wekelijkse borstbeen te halen maar om borstbeen van hem te maken. Gelukkig helpt masseren en insmeren met arnicazalf goed. Over een tijdje is hij weer helemaal de oude. Nu die Franse stand nog, maar dat komt volgens de keurmeester vanzelf wel goed.


 

Voor campings in Frankrijk klik je op onderstaande banners

camping frankrijk

campings frankrijk

felix

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Kamperen in Frankrijk

  1. henk van donselaar zegt:

    en is dat met die franse stand nog goedgekomen? wat is dat eigenlijk?

  2. johan zegt:

    franse stand wil zeggen dat de voorpoten een beetje naar buiten wijzen. dat is inderdaad helemaal goedgekomen

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s