De jonge onderzoekster


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


Tulpenbollen uitgraven, kijken waar de wortels van de perenboom ophouden, vaststellen of het terras ook een onderkant heeft, onderzoeken of de mierenkolonie naast de bloembak goed gehuisvest is, allemaal zaken die door een jonge hond zorgvuldig en vooral grondig onderzocht moeten worden. De wereld is nog vol verrassingen. Hushala Helatna van ’t Schoman, ons Saarlooswolfhondteefje, heeft al deze onderzoeken naar volle tevredenheid afgesloten. Maar er valt natuurlijk altijd nog meer te ontdekken in een jongehondenleven. Vandaar dat wij het liefst een oogje op haar houden om, indien nodig, haar onderzoeksdrift een ietsie pietsie te temperen.

Maar niet alleen om die reden hebben we onze Saarlooswolfhonden graag zoveel mogelijk in de buurt, ook de wetenschap dat onze reu Tunka behoorlijk onrustig is als we er niet zijn, speelt een rol. Hoe dan ook, soms moeten we echt even weg en dan kunnen we dus niet een oogje houden op onze Saarlooswolfhonden. Ik doel dan speciaal op Shala, want na drie jaar heeft onze reu Tunka wel zo’n beetje alles onderzocht wat de moeite waard is en onze Portugese herder Boris kan buiten beschouwing worden gelaten. Op de respectabele leeftijd van dertien jaar valt er voor hem nauwelijks nog wat te onderzoeken. De hele dag slapen is zijn voornaamste bezigheid. Shala vindt al dat geslaap maar zonde van haar tijd, zij gaat liever op onderzoek uit. Neem nou de tuin, of liever gezegd de omheining. Shala begon het houten hek na verloop van tijd als een hinderlijk obstakel te ervaren. Het ding beperkte haar onnodig in haar vrijheid dus daar moest wat aan gedaan worden. Na enig onderzoek besloot ze dat het hele geval het best kon worden opgeruimd. Wij wisten nog van niets, maar op een zonnige voorjaarsochtend zagen we tot onze schrik dat ze ongemerkt al een heel eind met haar plan gevorderd was!

Een groot stuk van het houten hek was, tja hoe zal ik het netjes zeggen… gewoon naar de galemiezen geholpen.. Zelf was ze er erg enthousiast over. Ze begroette ons zoals gewoonlijk uitbundig om daarna even uitbundig met haar verwoestende werkzaamheden door te gaan. Dit moest stoppen! Na enig nadenken wisten we daar wel raad mee. Het hek waar ze zo hartstochtelijk op had geknaagd, werd door ons zorgvuldig met zeep ingesmeerd! Toen Tunka als jonge hond zijn vierde kleedje had verwoest, vonden we het welletjes en we kregen van een verkoopster uit de dierenwinkel de raad om het vijfde kleed met zeep in te smeren. Prima tip. Maar deze keer hadden we met Shala te maken. Die heeft een doorzettingsvermogen dat nog groter is dan haar enthousiasme. Even liet ze zich door onze zeepactie van de wijs brengen, maar daarna begon ze fanatiek te likken.

Ze vond het niet lekker, maar het loonde de moeite, want toen de zeep opgelikt was, kon het knagen weer beginnen. Ze had helemaal haar zinnen op dat hek gezet en was vast van plan het karwei tot een goed einde te brengen. Een dag later smeerden we weer zeep aan het hek en nu ging er ook een potje gemalen peper overheen. Ziezo, daar zou ze niet van terug hebben. Onverstoorbaar likte ze de zeep met peper en al op en het knagen kon weer beginnen. Mijn hemel, hoe konden we haar laten stoppen? Hier waren drastischer maatregelen nodig. Aha! Dit zou haar zeker op andere gedachten brengen. Moutarde de Dijon van Franse kwaliteit. Dat wil zeggen zo sterk dat de tranen spontaan in je ogen schoten als je er aan rook! Shala rook er aan, likte er aan en kwam tot de conclusie dat haar houten hek steeds smakelijker werd. Bedankt baasjes!

Tunka, jaloers op alle aandacht, wilde nu ook wel eens weten wat dit voor nieuw spelletje was. Hij rekte zich loom uit, slenterde op zijn gemak naar de plek van onderzoek, likte ook eens aan het hek en nam daarna een spurt richting waterbak. Wat een ongelooflijk smerig spelletje was dit! Maar op Shala had de mosterd de gewenste uitwerking, want die stopte nu eindelijk met knagen. Goddank! Missie geslaagd! Maar een Saarlooswolfhond is nooit voor een gat te vangen. Dat hadden we ons van tevoren kunnen bedenken. De volgende dag begon ze gewoon aan een ander deel van het hek.

De mosterd was op en trouwens… je kunt toch moeilijk een heel hekwerk onder de mosterd smeren ! Hoe konden we haar in vredesnaam laten stoppen? Het antwoord op die vraag bleek makkelijker dan we dachten, want Shala bepaalde dit zelf door het karwei ‘hek slopen’ plotseling voor gesloten te verklaren. Het project duurde haar te lang en van de een op de andere dag verloor ze haar belangstelling ervoor. Zelf hadden we dat niet in de hand.


Meer over sloopgedrag hier en hier


Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s