Sprakeloos


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


Toen we ’s ochtends om acht uur in de auto stapten, merkten we het al. De dag zou als een snikhete dag de geschiedenis ingaan. Dat het ook in kynologisch opzicht een gedenkwaardige dag zou worden, wisten wij op dat moment nog niet. Rond negen uur reden we het tentoonstellingsterrein in Agen op en meldden ons bij de ingang aan met twee Saarlooswolfhonden, die de staart traditiegetrouw al tussen de benen hadden gestoken.

Eerst moesten we bijbetalen, want de onnavolgbare logica van de Franse rekenkunde hebben we nog steeds niet goed onder de knie. Maar geen probleem, allervriendelijkste mensen deelden ons de catalogus uit en we konden verder. We hadden ingeschreven op de jaarlijkse exposition van de Société Canine van het département Lot-et-Garonne met twee Chien-Loup de Saarloos.

Een reu, genaamd Tunka Troy en een helleveegje, luisterend naar de naam Hushala Helatna. Ze stonden naast ons al bibberend te genieten van al het moois dat komen zou. Mijn vrouw ging eerst op verkenning uit en verdween in de donkerte van de tentoonstellingsruimte. Dat bleek een enorme, overdekte veehal te zijn zonder muren, want het dak steunde op immense betonnen palen. Het was er opmerkelijk koel. Dat bleek later een zegen te zijn, want die dag zou 35 graden worden. In de schaduw! We bleken meteen aan de beurt te zijn. De keurmeester wachtte al tien minuten op ons! Dus niks rustig installeren.

We namen een spurt door de veehal. De keuring speelde zich buiten af onder de brandende zon.Onze keurmeester ijsbeerde vertoornd in de rondte. We vonden het niet verstandig hem uit te leggen dat we op het aanmeldingsformulier nergens een aanvangstijd hadden kunnen ontdekken. Dat Fransen erg stipt zijn was ons trouwens in andere omstandigheden nooit zo erg opgevallen, om het heel voorzichtig uit te drukken. De keurmeester wilde Tunka en Shala tegelijkertijd in de ring hebben, misschien om de verloren tijd weer terug te winnen, maar dat leek ons geen goed idee. Gelukkig liet hij zich overtuigen. Tussen alle bedrijven door probeerden we ook nog uit te vissen waar de andere Saarlooswolfhonden waren. Maar onze honden bleken de enige ingeschreven honden van dit ras te zijn. Jammer.

We hadden onze nummers intussen opgespeld en toen ik als eerste met Shala de ring inkwam, bleek meteen dat ik het verkeerde nummer op had. We waren zo slim geweest op het laatste moment van hond te wisselen, maar niet van nummer. Omdat alles ineens zo snel moest gaan, waren we tamelijk in de stress geraakt. De keurmeester uitte op theatrale wijze zijn ongenoegen over ons geklungel. Eerst te laat komen en nu moest het geschrijf ook weer van voren af aan beginnen en oh, oh, zijn administratie was nu helemaal in de war geraakt en hij kwam zo steeds verder achter op zijn schema. Hij mopperde nog een hele tijd zo door.

Ik had de moed allang opgegeven op een behoorlijke keuring, maar toen we een nieuwe start hadden gemaakt, bleek de keurmeester ineens vol lof te zijn over Shala! Hij roemde haar vacht en was verrukt over het rastypische gangwerk en de goede conditie waarin ze verkeerde. Mooi ! Hij vertelde het publiek over de ontstaansgeschiedenis van het ras en de typische raskenmerken, zoals de vluchtdrift die altijd aanwezig is. Shala kreeg een U-tje (van uitmuntend, de hoogste klassering) en werd als eerste geplaatst. Wel logisch als je als enige in je klasse bent ingeschreven. Ze mocht zelfs door naar de keuring voor ‘beste jonge hond’, die ik later miste omdat, volgens Franse logica, het programma was omgegooid. Maar mijn dag kon niet meer stuk. Tunka was nu aan de beurt. Ik dook snel met Shala tussen de geparkeerde auto’s en kon van een afstand de verrichtingen van onze reu volgen. Wat ik zag was op zijn minst verbazingwekkend. Het leek wel of er een andere hond in de ring stond. Rechtop, onverschrokken, als een standbeeld!

Anders is ie nooit te beroerd om de boel op stelten te zetten, of zijn baasje desnoods de hele tentoonstelling over te slepen, als hij maar aan die vreselijke kwelling kan ontsnappen. Normaal gesproken schiet hij ook in totale paniek om gillend en jankend zijn roedel weer bij elkaar te krijgen. Nu was hij…. een en al alertheid! Sterker nog: hij had iets hooghartigs, iets superieurs in zijn houding. Niks staart tussen de poten! Oren overeind, strak in de verte starend, vroeg hij zich af waar in hemelsnaam zijn teefje en baasje waren gebleven. Tanden laten zien? Hij deed het alsof het dagelijkse kost voor hem was. ‘U wilde tevens mijn klokkenspel inspecteren en mijn staart daarna bevoelen? Zeker, ga gerust uw gang, keurmeester, het is tenslotte uw werk.’

Ik was sprakeloos. Het stond later zwart op wit in het keurrapport: zelfverzekerde hond. Wie het begrijpt mag het zeggen. ’s Middags naar de erering. Vanachter een van de betonnen palen van de veehal, waar ik zeker wist dat Tunka mij niet kon zien, zag ik hoe mijn vrouw met Tunka de erering betrad. Een voor een moesten ze lopen, alle achttien als eerste geplaatste honden van de herdersgroep. Bij iedere hond werd er door het publiek enthousiast geapplaudiseerd. Tunka trok zich er niets van aan en liep zoals het een Saarlooswolfhond betaamt. Als een veertje zo licht zweefde hij door de ring. Hij gaf een mooie demonstratie hoe hij op deze manier desnoods urenlang over hardbevroren toendra’s kon dwalen. Het publiek klapte en klapte en Tunka moest daarna nog een rondje lopen en nog een. Uit de luidsprekers kwam een oorverdovende stem en ik verstond met moeite tussen de klappende mensen en alle lawaai door: ‘hollandais’, chien-loup de Saarloos’, en ‘race pure.’ Even later stonden ze alle achttien in een rij opgesteld.

Een Franse dame deed de keuringen. Het was zo’n keurig mantelpakjestype en ik vreesde al dat het afgelopen was voor mijn lieve reu. Het merendeel van de honden moest de ring verlaten, maar Tunka mocht blijven! Er waren nu nog drie honden over. Dus nog maar een rondje lopen en nog een. Inmiddels draaide hij z’n hand er niet meer voor om. En toen gebeurde het wonder. De Franse dame liep op hem af, gaf mijn vrouw een hand en overhandigde haar de grootste beker. De ogen vielen bijna uit mijn hoofd. Tunka was eerste geworden in zijn groep! Ik moest even wat wegslikken.


De Trofeeën:


   

Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s