Onbetrouwbaar


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


Wolven zijn sluw en onbetrouwbaar. We zadelen onze kindertjes al op jonge leeftijd op met dit beeld. Een van de favoriete sprookjes is roodkapje, waarin de wolf een twijfelachtige hoofdrol speelt. Hij jaagt weerloze, jonge maagden de stuipen op het lijf, bij voorkeur in een groot, donker bos. Tussen de bedrijven door vreet hij je ouwe opoe op en als je niet oppast verslindt ie ook nog een stuk of zeven geitjes voor de lol. Het is nauwelijks te begrijpen dat zo’n wild beest de voorouder is van onze brave huisvriend, de hond. Dat is zo’n beetje de kennis die de meeste mensen over wolven heben.

Het is inderdaad nauwelijks voorstelbaar dat een mopsje, een chihuahua of een dwergteckel afstammen van de wolf. Toch is het zo. En als de mens de betekenis zou kennen van de groepsrituelen in wolvenroedels, zoals het gezamenlijk huilen, en ook iets zou weten over het sterk ontwikkeld ouderinstinct bij wolven, de complexe lichaamstaal en de grote verscheidenheid aan gezichtsexpressies, dan zou hem dat misschien meer respect kunnen bijbrengen voor de wolf. Maar als hij al iets weet van de strikte sociale rangorde in de roedel die, als het nodig is, onverbiddelijk door de leider wordt gehandhaafd, dan vindt hij dat ondemocratisch en barbaars en dus houdt hij daar niet van.

Daarentegen weet hij veel over de bloeddorst van wolven en de massale slachtingen die ze aanrichten onder weerloze, zielige dieren. Waarom wordt er in onze Westerse wereld toch voortdurend zo negatief over de wolf, Canis Lupus, geoordeeld? Die Grote Boze Wolf die je maar beter meteen kunt afknallen als je hem tegenkomt

Paul Calle. O’Spirit Of The Wolf.

In Noord-Amerika ging de mens heel anders met de wolf om. Tenminste, toen de indianen daar nog de baas waren. Hij werd Broeder Wolf genoemd en met respect behandeld. De indianen hadden ontzag voor zijn kracht, zijn intelligentie en hoog ontwikkeld sociaal gedrag. Dat is heel andere koek hè? Niet dat die indianen zulke lieverdjes waren, maar ze hadden in ieder geval niet geleerd dat de aarde en al wat erop leeft onderworpen moest worden aan de mens. Toen onze Westerse beschaving de indianen verdreef naar reservaten was het snel gedaan met Broeder Wolf. Maar niet alleen de wolf moest eraan geloven, bisontje schieten vanuit de stoomtrein was ook een leuk tijdverdrijf. Altijd prijs! Het heeft lang geduurd voordat het beeld van die bloed-dorstige, sluwe en agressieve wolf genuanceerd werd. Televisiefilms over wolven hebben dat beeld proberen recht te zetten, maar eigenlijk is het nooit helemaal verdwenen.

Het is bedroevend, maar er zijn nog steeds mensen die het stoer vinden om wolven af te schieten. En anderen die dat ook heel stoer vinden, worden op websites van harte uitgenodigd om eens een partijtje mee te komen knallen. Kost wel een paar centen, maar waar vraag is, is aanbod. Dat is een oeroude economische wet, die ze in Canada heel goed hebben begrepen.

foto’s: Predatory Animal and Rodent Control Agency

Dit bericht werd geplaatst in Over Wolven en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s