De Mexicaanse wolf

headmex1a.JPG


De Mexicaanse wolf of El Lobo (Canis Lupus Baileyi, de kleinste ondersoort van de grijze wolf) zwierf ooit vrij door bossen afgewisseld met open landschappen in de zuidelijke staten van de U.S.A. Arizona, New Mexico, mexican1Texas en Mexico zelf. Fossiele vondsten bevestigen dat deze wolf hier al 40.000 jaar geleden voorkwam. De wolven hadden voornamelijk herten, antilopen, konijnen en andere kleine zoogdieren op het menu staan. Omstreeks 1900 begon de mens op de prooidieren van de wolf te jagen. Bovendien had de wolf, door overbegrazing van het vee, nauwelijks nog natuurlijke prooi over. Om te overleven begonnen de wolven op het vee van de boeren te jagen. Dit was het sein voor een grootscheepse jacht op de Mexicaanse wolf. Rond 1950 was er nauwelijks nog een over. Gedood door jagers, maar ook door regeringsambte-naren. Er was in Amerika een speciaal departement voor in het leven geroepen: PARC, de Predatory Animal and Rodent Control Agency.

De laatste Mexicaanse wolf in de Verenigde Staten werd in 1970 afgeschoten. Alleen in mexexam01aMexico zelf waren nog een paar exemplaren over. Zes jaar later werd de wolf op de lijst van bedreigde diersoorten geplaatst. Tussen 1977 en 1980 werden de laatste vijf toen nog bekende Mexicaanse wolven gevangen in Mexico en overgebracht naar het Arizona-Sonora Museum in de V.S. waar een terugfokprogramma werd opgestart. Dit fokprogramma, dat begeleid wordt door specialisten om zoveel mogelijk inteel tegen te gaan, heeft de populatie nu teruggebracht tot zo’n 200 wolven.

De dieren worden onder zorgvuldige begeleiding in de vrije natuur geherintroduceerd. De terugkeer van de wolf in dit gebied is belangrijk, want wolven reguleren het complexe ecosysteem. De wolf zorgt ervoor dat grote prooidieren het millieu niet kunnen overbelasten. Door deze regulering wordt het natuurlijke millieu gevarieerder, omdat ook andere dieren en planten een kans krijgen om zich in het gebied te handhaven of te vestigen. De eerste in gevangenschap gefokte dieren werden mexgeherintroduceerd in het Blue Range Wolf Recovery gebied begin 1998. Er wordt door wetenschappers nu aangenomen dat er geen enkele wilde Mexicaanse wolf meer voorkomt in de vroegere gebieden in de U.S.A. en Mexico. Nog steeds is de Mexicaanse wolf de zeldzaamste en meest bedreigde ondersoort van de wolf ter wereld.

De Mexicaanse wolf varieert in lengte van 1,30 tot 1,60 meter van neus tot staart, de schofthoogte ligt tussen 60 en 81 centimeter en het lichaamsgewicht is 22 tot 40 kilo. De vacht is een mengeling van zwarte, witte en grijze haren. De roedel heeft dezelfde familiestructuur als die van de timberwolf, met een alfapaar aan de top. Alle leden van de roedel helpen ook hier bij het grootbrengen van de jongen.

Lees hier over de rode wolf, de Timberwolf en de arctische wolf

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Over Wolven en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Mexicaanse wolf

  1. Herma Bredewold zegt:

    Ik las net de stukjes over de wolven en de verschillende soorten. Prachtig geschreven en wat een mooie foto’s. Ik kijk al langer op deze site en kom steeds weer terug. Geweldig! Wat een goede informatie. V.g. Herma Bredewold

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s