Helleveegje


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


leesgedachte

Een jaar of 4 geleden stelden we ons de vraag: wat is nog leuker dan 1 Saarlooswolfhond? Het antwoord: 2 Saarlooswolfhonden! En dus kwam Shala in ons leven. Een teefje dit keer. We waren meteen weg van haar. Als ze fronste toverde ze een geinig goudkleurig wybertje op haar voorhoofd. Shala was de eerste pup uit het nest die vertrok. De moederhond ijsbeerde nerveus achter het hek heen en weer toen ze in de gaten kreeg dat haar pupje werd meegenomen. Voor Shala leek het allemaal niet veel uit te maken. Doodgemoedereerd nam ze plaats achter in de auto en liet zich als een prinsesje rijden. Geen gekots, geen gekwijl, mevrouw sliep als doornroosje tijdens de lange rit naar haar nieuwe thuis.

Vanaf dat moment hadden we twee Saalooswolfhonden. Tunka, onze zeer terughoudende reu en Shala, het teefje dat nog maar net kwam kijken in de grote wereld. Tot onze verbazing deed ze alsof ze er al jaren was. Wat een verschil in karakter! Tunka is altijd op zijn hoede, neemt steeds het zekere voor het onzekere, kijkt de kat eindeloos uit de boom en schenkt zijn vriendschap alleen aan diegene die hij lang genoeg kent om te vertrouwen. Daaraan doet hij geen enkele concessie.

Eerst dachten we met Shala een wat bedeesd hondenmeisje in huis te hebben, maar dat was een misverstand. Toen ze haar nieuwe omgeving had onderzocht bleek het een enorme helleveeg te zijn! Shala ontpopte zich tot een nieuwsgierige, hondsbrutale pup. Voor de duvel en z’n ouwe moer niet bang. Ze onderzocht alles en iedereen, stapte geestdriftig op alle mensen, kinderen en fietsers af en keek verbaasd naar die luidruchtige dingen op wielen die langsreden. Daarvoor deinsde ze wel wat terug, maar verder vond ze het allemaal reuze interessant in haar nieuwe wereldje.

We dachten eerst dat ze helemaal geen terughoudende Saarlooswolfhond was, maar dat was toch zo. Toen we bij vrienden waren die net een nest Westies hadden, kon je het verschil goed zien. Die Westies vlogen echt als dolle dwazen op alles af. Shala keek wel degelijk eerst de kat uit de boom. Tunka vond de eerste uren dat kleine ding wel wat onwennig. Zeg, wat moest dat met al dat gehuppel om hem heen?

Maar al snel was het ijs gebroken en daarna was hij niet meer bij die kleine weg te slaan. Ze hing aan zijn lippen, beet in zijn staart en zijn poten, klauwde met haar pootjes tegen zijn grote kop en rollebolde met onstuitbare energie over hem heen en onder hem door. Tunka was overdonderd door zoveel jeugdige speelsheid; dit was nog eens wat anders dan een dom flostouw, een oud tennisballetje of een vermoeid baasje. Dit was de echte lol! Nu zijn ze onafscheidelijk en na al die jaren is hun band alleen maar groter geworden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Helleveegje

  1. ik had dit stukje al op jullie andere site gelezen,echt geweldig.
    ik lees inderdaad vaak over wagenziekte bij saarlooswolfhonden,gelukkig had shala daar geen last van!

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s