Hoezo Helleveegje?

Eerst even dit. Zuid Frankrijk, dat wel, maar denk niet dat het hier niet koud kan zijn. Fotootje van de rotstuin gisteren genomen.

sneeuw


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


Toen Shala nog een pup was, hadden we met Tunka wel eens problemen. We moesten zijn instinct om haar te beschermen soms wat intomen. Niet tegen mensen maar tegen andere honden. Vooral reuen. Shala stapte enthousiast op alles af. Tunka ontstak in woede als het om een reu ging. Zo hadden we hem nog niet eerder meegemaakt! Met z’n haren overeind wilde hij alle reuen te lijf gaan. Het was maar goed dat we hem hadden aangelijnd. Hij reageerde nauwelijks op teefjes en keek dan van een afstandje wantrouwend toe of de dames wel goede bedoelingen hadden met zijn nieuwe aanwinst. Maar zodra hij weer een reu in de smiezen kreeg was Leiden in last. Ook Boris, onze bejaarde Portugese herder, begon op zijn oude dag nog beschermende gevoelens voor Shala te ontwikkelen. Van al dat gehuppel en gebijt moest hij niets hebben, maar verder werd iedereen die in zijn ogen niets met Shala te maken had zonder pardon van het erf afgebonjourd. Dat hebben we hem snel afgeleerd.

4Verder was het verbluffend om te zien hoe Tunka de pup opvoedde. Zij deed hem in alles na. Na een paar dagen was ze al zindelijk! Tunka wees haar de weg. ‘Kijk Shala, dit is ons uitlaatplekje. Hier doe je een plas en daar verderop kun je je behoefte doen.’ Ze snapte het direct. Tunka bepaalde ook hoe lang er gespeeld werd. Twee grommen waren voldoende om haar te laten stoppen. Dan zakte ons lief helleveegje met een zucht door haar pootjes en ging op een afstand met dromerige ogen naar haar grote held liggen staren. Totdat de oogleden te zwaar werden en het grote slapen van het ene moment op het andere intrad. Tunka maakte haar ook met een paar grommen duidelijk dat het achter in de auto geen speelplaats was. ‘Liggen, kop houden en wachten tot we er zijn.’ Ze gehoorzaamde meteen. Met de snelheid van het licht had Shala haar voerbak leeg en Tunka en Boris moesten dan grommend hun eigen bak tegen haar verdedigen. Haar bijnaam “helleveegje” had ze snel verdiend. ’s Avonds mocht Shala van Tunka wel op zijn kleedje slapen, maar alweer: ‘kop houden, niet meer spelen en wachten tot we opstaan.’ We ontdekten nog iets leuker dan 1 Saarlooswolfhond. Bij nummer twee gaat de opvoeding een stuk makkelijker! We hebben nooit spijt gehad van onze beslissing om een tweede Saarlooswolfhond te nemen. Maar daar zal het bij blijven. Drie is te veel… denken we… voorlopig… tenminste…


sch


Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Hoezo Helleveegje?

  1. wensdroom zegt:

    de beste wensen voor 2006

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s