Frans Landleven


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


ragondin

We hebben hier in behoorlijk primitieve omstandigheden geleefd, toen ons huis werd gebouwd. In een stacaravan aan de rand van een meertje. Maar dat ongemak werd ruimschots goedgemaakt door 22 hectare beschermd natuurgebied. Een werkelijk schitterende omgeving! Als we ’s ochtends de honden uitlieten, wolkte de ochtendmist nog sprookjesachtig over het meer.’s Middags genoten we van het warme najaarszonnetje en als we terug waren van de avondwandeling zagen we vaak in de schemering aan de overkant van het meer reeën lopen. Het was er volmaakt rustig.

Als we voor de caravan op het houten terrasje aan de koffie zaten, zweefde soms een witte nachtuil geruisloos over het water. Even later hoorden we in het bos zijn klaaglijke roep. En we waren al bijna vergeten hoe ongelooflijk veel sterren er zijn! Die zie je in Nederland niet meer. Voor onze honden was deze plek een echt hondenparadijs. Op een dag kwam Shala parmantig met een groenig lapje aanzetten.

schedel ragondin

Ik dacht eerst dat het een stuk nat plastic was. Toen ik het uit haar bek wilde halen, gromde ze en ze vluchtte snel weg zodra ze daar kans voor zag. Een eindje verderop ging ze er fanatiek op kauwen. Ik vertrouwde het zaakje niet. Tunka zag ik aan de rand van het meer intussen hevig geïnteresseerd in een onduidelijk pakketje snuffelen. Even later kwam hij ook trots met zo’n grauwe lap aangelopen. Toen ik het hem probeerde af te pakken, klemde hij zijn kaken stevig op elkaar. Ik kreeg het er met geen mogelijkheid uit. Ik liep naar het smoezelige hoopje om te zien wat het was. Toen ik dichterbij kwam zag ik tussen wat groenig slijm een paar gelige botten liggen en een grote schedel met lange, bruine tanden als van een bever. Het was geen glibberig plastic, maar het verrotte kadaver van een ragondin. Dat is een soort muskusrat, maar dan veel groter.

Het dier werd geïmporteerd uit Zuid-Amerika voor het bont, maar een paar exemplaren wisten te ontsnappen. Deze waterrat voelt zich hier in Frankrijk helemaal thuis en de dieren planten zich in rap tempo voort. Ik heb kokhalzend de glibberige resten in het water gegooid als voer voor de vissen. Tunka en Shala vonden dat een doodzonde en liepen later piepend van ellende langs de rand van het meer over zoveel verkwisting van de baas. Het Franse landleven heeft ook zijn nadelen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s