Oogproblemen bij de Saarlooswolfhond

g << een gezonde retina

Er is veel geschreven over de afwijking Progressieve Retina Atrofie bij rashonden, kortweg PRA, een erfelijke oogafwijking waarbij de retina degenereert en de honden binnen een paar jaar blind worden. De ziekte is niet behandelbaar. Ook bij de Saarlooswolfhond is deze erfelijke aandoening de laatste jaren opgedoken. PRA komt zowel binnen als buiten de NVSWH voor.

Het eerste geval binnen de NVSWH was Sherca Saraika van Asthado. Bij haar werd op 10-jarige leeftijd PRA geconstateerd. Zij was toen al jaren blind. Bij haar kinderen en kleinkinderen werd ook PRA geconstateerd. De ECVO-uitslagen zijn op het internet te vinden. Onze eigen ervaring met ons teefje Hushala Helatna v. ’t Schoman is opmerkelijk.

een door PRA ernstig aangetaste retina >> aangetast

Shala bleek bij het eerste oogonderzoek in Klijndijk in juni 2002 tot onze grote schrik PRA te hebben. Bij het tweede onderzoek in december 2002 in Rotterdam bleek dat toch niet zo te zijn. Een second opinion in Frankrijk in juli 2003 bevestigde de uitslag. Inderdaad geen PRA. Dat was een enorme opluchting. (Later verklaarde de oogarts in Nederland dat de uitslag op een vergissing berustte. De Franse oogarts in Toulouse zei dat hij zijn Nederlandse collega niet wilde afvallen, maar wel sterke aanwijzingen had dat Shala wel degelijk PRA had). In december 2004 in Rotterdam werd toch een “lichte hyperreflexie” geconstateerd wat inderdaad duidde op PRA in het eerste stadium.

Omdat wij zeker wilden zijn wat er nu precies aan de hand was, hebben we in juli 2005 een electroretinogram (ERG) volgens het Narfstrom-protocol laten uitvoeren aan de Universiteitskliniek van Utrecht.

Dat is een gecompliceerd onderzoek, waarbij onder volledige narcose de reactie van de oogzenuw op lichtprikkels wordt gemeten. Het protocol houdt in dat drie honden van hetzelfde ras op hetzelfde moment worden onderzocht: een gezonde, een blinde en een PRA verdachte hond. Shala was de PRA verdachte hond. De gezonde SWH gaf een respons van 90 mV (dat is de maximaal te meten uitslag), de blinde SWH gaf geen enkele respons op de lichtimpulsen en Shala’s ERG liet een respons zien van 35 tot 40 mV. Een behoorlijke aantasting van het zichtvermogen.

De specialisten wilden echter nog niet de diagnose PRA stellen, omdat er geen objectieve gegevens waren om progressie van de ziekte te kunnen vaststellen. Shala werd voor PRA dus voorlopig niet vrijgegeven. De artsen dachten dat hier mogelijk ook nog sprake kon zijn van een nog onbekende afwijking aan de retina, of wellicht een mutatie van het ziekmakende gen.

We hadden nog even hoop dat het iets anders zou zijn dan de gevreesde ziekte PRA.  In september waren wij op de clubmatch van de Franse vereniging van Nederlandse rassen, de BHCF, waar ook de Saarlooswolfhond onder valt. Alle bezoekers konden hun Saarlooswolfhond laten onderzoeken op oogafwijkingen. De Franse oogarts, Prof. Dr. Clerc, had het verhaal van Shala al van zijn Nederlandse collega’s in Utrecht gehoord en vroeg ons of hij haar mocht onderzoeken. Hij had het weekend daarop een bijeenkomst waarbij ook Dr. Stades (de prof. in Utrecht) aanwezig zou zijn en wilde zijn bevindingen met hem bespreken. Later kregen wij het blad van de BHCF opgestuurd waarin Dr. Clerc verslag deed. Het laatste geval dat hij beschreef ging over onze Shala. Zijn verhaal:

“De laatste casus betreft het teefje bij wie ik veranderingen in het fundus heb gezien. Er was sprake van een lichte hyperreflexie, op verschillende punten goed gemarkeerd tussen de retina en het bovenste deel van de papil en daaronder. Ik heb opgemerkt dat dit verschijnsel, hoewel ongewoon, mij hier normaal voorkwam. Maar toen ik de beschrijving van mijn collega Stades uit Utrecht erbij haalde, bleek het in dit geval te gaan om Hushala Helatna van ’t Schoman.

Zij heeft hyperreflexie in het fundus in het prépapillaire gebied en dit lijkt sterk op wat ik ook constateerde bij deze hond. Dit verschijnsel is niet erg gebruikelijk en ik neig ernaar dat het hier om een beginnende retina aandoening zou kunnen gaan.

Verder onderzoek is nodig en ik stel aan de eigenaar voor om een afspraak te maken om een ERG-onderzoek te laten uitvoeren dat ons verdere bijzonderheden kan opleveren. Zelfs als het gaat om een aandoening in een beginstadium. Ik denk dat het ERG-onderzoek erg nuttig zal zijn om de diagnostiek te verbeteren. Het is belangrijk voor het ras om deze informatie te krijgen.”

het vétérinair instituut van Dr. Clerc in Parijs

het vétérinair instituut van Dr. Clerc in Parijs

Wij hebben naar aanleiding van dit artikel contact opgenomen met Dr. Clerc om Shala nog 1 keer grondig te laten onderzoeken. Hij vond het belangrijk en in het belang van het ras dat dit zou gebeuren. En dat vonden wij ook. We hadden nog steeds hoop, omdat Dr. Clerc dacht dat wat hij zag niet ernstig was. Dr. Clerc had tijdens de Franse clubmatch dezelfde verschijnselen gezien bij een Saarlooswolfhond buiten de NVSWH. Hij dacht in eerste instantie dat het hier geen PRA betrof.

Ook onze indruk was dat Shala nog goed zag, zowel overdag als in het donker, maar zeker weten doe je dat nooit. Honden kunnen zich uitstekend aanpassen, vooral in een gebied dat ze goed kennen. Het PRA-beeld dat Dr. Clerc bij Shala zag, vertoont volgens hem grote gelijkenis met het beeld dat bij de Briard wordt gezien. Als de aangetaste retina van een Briard wordt bekeken, is het opvallend dat deze normaal lijkt te zijn, terwijl ERG-onderzoek onder volledige narcose slechts een zwakke respons van de oogzenuw laat zien. Er is dan wel degelijk sprake van een ernstige aantasting van het zichtvermogen. We hoopten in ieder geval met dit tweede ERG-onderzoek meer duidelijkheid te krijgen.

Die duidelijkheid kwam er en het was dramatisch! In de korte tijd was er tussen de twee ERG-onderzoeken in Utrecht en Parijs een enorme achteruitgang van Shala’s gezichtsvermogen opgetreden. De ERG gaf nu nog maar een uitslag aan van 10 mV. Bij een zeer sterke lichtimpuls was er nog maximaal 15 mV te meten. De diagnose PRA moest definitief gesteld worden, daar was geen twijfel over mogelijk. Shala was zo goed als blind. We stelden de NVSWH op de hoogte, maar die eiste de bewijzen.

Eerst ons royeren en nu op hoge toon bewijzen vragen? Liever alles uit de kast halen, dan toegeven dat er een ernstig probleem is in de NVSWH? Het zij zo. We stuurden de bewijzen op en hoorden daarna nooit meer iets. We dachten ooit lid te zijn van een warme, enthousiaste en meelevende vereniging met mensen die een gezamenlijk doel nastreven. Nu weten we beter. Het is een starre, gesloten club die slecht nieuws niet wil horen en alleen overtuigd is van het eigen gelijk. Problemen komen alleen buiten de NVSWH voor, niet in eigen huis. Ach…. laat ook maar.

 

Lees hier onze open brief aan de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden over de definitieve PRA diagnose van Shala.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in P.R.A. Alle Info en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s