Een vleugje natuur.


Dit is een verkorte versie van het verhaal dat ik geschreven heb voor het clubblad van de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden NVSWH


vleugje natuur 1Toen Shala de eerste keer loops werd, was het meer het sputterend op gang komen van een brommer met een verzopen motor. Wij konden toen nog het trucje met lavendelolie toepassen en dat hielp goed. Marianne kwam op het idee om een paar druppels van dat spul op haar achterkant te sprenkelen. Bleek een prima idee. Dat spul rook ongelooflijk sterk en Tunka’s opwinding werd er behoorlijk door getemperd. Shala was verlost van een opdringerige reu en Tunka van haar blikkerende tanden. De rust keerde weer terug en als een geurend lavendelveld paradeerde Shala parmantig door het huis. Bij Shala’s tweede loopsheid liet Tunka zich door een lavendelluchtje niet meer om de tuin leiden.

We hadden nu een speciaal afgescheiden deel voor de honden in de tuin en de afrastering hadden we van schrikdraad voorzien. Het had een klein fortuin gekost en achteraf hadden we ons de kosten kunnen besparen. Met het hek had Tunka totaal geen moeite… daar klom ie gewoon overheen. Leuk spelletje! Toen ik de volgende dag ook schrikdraad voor dat hek had gespannen, was hij even uit het veld geslagen. Hij besloot om die elektrische schok dan maar op de koop toe te nemen en klom zo snel als ie kon over de omheining. Jankend en gillend, dat wel, maar de drang om bij zijn teefje te zijn, overheerste alles.

Dit schoot niet op. We moesten overgaan op plan B. Onder aan de berg op ons land hadden we een tent opgezet. In geval van nood zou Marianne daar met Shala gaan kamperen. Ik zou met Tunka in huis blijven. Toen Shala op het hoogtepunt kwam van haar loopsheid brak de totale gekte bij hem uit. Echt waar… ik zeg het nog netjes. Een vleugje natuur heet dat. We herkenden onze zachtaardige, melancholieke, dromerige reu totaal niet meer. Hij was helemaal overstuur, voor rede niet meer vatbaar en liet er geen misverstand over bestaan wat hij wilde. Tunka was bereid om ons huis met de grond toe gelijk te maken, als hij zijn teefje maar kon dekken. Dit was gekkenwerk! Plan B trad in werking. In het holst van de nacht vertrok Marianne vleugje natuur 2dus met een tegenstribbelend teefje in haar kielzog naar de tent onder in de vallei. Waarom doet de zaklantaarn het nooit op zo’n moment, vraag ik de firma Varta of Duracell of hoe ze allemaal ook mogen heten. Wel debiele reclamefilmpjes maken met konijntjes die eindeloos op hun trommeltjes slaan, maar als je gewoon licht nodig hebt, ho maar! (wordt vervolgd)

Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een vleugje natuur.

  1. Silverke zegt:

    Hallo, ik kan me de toestand best voorstellen. Ik zit met een witte herderroedel van 26. Het is hier in de loopsheidperioden van de teefjes ook ambiance a volonte. Onze jongens kunnen dan op slag allemaal jodelen. mijn blog is http://blog.seniorennet.be/witteherders/ Groetjes en amuseer je nog met je koppeltje

  2. Wilma ''tekaya'' zegt:

    Ik lees hier van een reu en teef in hetzelfde huis waarvan de liefde hevig opbloeide voor mij is het de eerste keer en Layka is nog maar een paar dagen echt loops en Deacon zit nog aan de verkeerde kant te hannesen. Wordt het nog veel erger? kun je mij wat tips geven,
    gr.Wilma

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s