Het is zover…

Boris en Marianne

Boris en Marianne

Het is zover… we willen het niet, maar het kan niet langer. We moeten onze Boris laten inslapen, hij is bijna zeventien jaar en zijn achterhand is nu verlamd. Hij is ook dement. Het afgelopen jaar hebben we heel wat met hem afgetobd, hij is al lang niet meer zindelijk en ons herkennen doet hij ook niet meer, maar toch….Een heel hondenleven lang heeft hij met ons gedeeld. Hij heeft meegemaakt dat onze kinderen volwassen werden, onze ouders stierven en onze kleinkinderen werden geboren. Vooral onze oudste kleindochter, Nina, was dol op hem. Hij heeft onze eerste Saarlooswolfhond, Tunka, opgevoed. Voor de tweede, Shala, was hij al een beetje te oud. Maar ook haar heeft hij als puppy terecht gewezen.

Toen we Boris ophaalden was het een klein, wat schichtig hondje. Hij heeft een slechte start gehad. De eerste vier maanden van zijn leven heeft hij op de resten van de avondmaaltijd geleefd en hij had geen enkele injectie tegen wat voor ziekte dan ook gehad. Omdat niemand hem wilde hebben, namen wij hem mee. Tot onze verbazing werd het een heel mooi hondje en iedereen dacht, keurmeesters incluis, dat het een Portugees Herdershondje was. Wij wisten wel beter.

Sommigen dachten dat hij zwak was en niet oud zou worden, maar niets bleek minder waar. Hij heeft altijd genoten van al onze wandelingen en had praatjes voor tien. Alleen als hij met een heel roedel Saarlooswolfhonden ging wandelen hield hij zich muisstil… hij was een overlever pur sang. Zo zal hij in mijn gedachten blijven: rondjes draaiend rond een kudde koeien of rennend over de hei. Marianne.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het is zover…

  1. Wilma zegt:

    Los laten is het ergste wat er is maar helaas we moeten.
    Maar herinneringen blijven altijd.
    Het is nu nog moeilijk maar:
    Treur niet om zijn dood maar lach om wie hij was.

    Wilma D+L

  2. Trudy zegt:

    Potugeesjes kunnen enorm veel lawaai maken. Boris heeft een goed leven bij jullie gehad, daar ben ik van overtuigd. Sterkte. Groetjes Trudy.

  3. Sylvia zegt:

    17 jaar lief en leed delen met een hond. Dat is inderdaad een hele tijd. En er zijn dan ook veel dingen gebeurd.
    Toch zullen jullie Boris wel missen. Hij heeft een onuitwisbare herinnering op jullie achter gelaten.
    Ik wens jullie dan ook heel veel sterkte toe.
    Rakker is nu al meer dan 3 jaar geleden overleden. Vergeten wordt hij niet. Daarvoor heb ik zoveel leuke herinneringen aan hem.
    Dat zijn dingen die me goed doen.

    Liefs
    Sylvia

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s