Een stap(je) in de goede richting

Het is zo langzamerhand wel bekend dat het voortdurend doorfokken op uiterlijke schoonheid veel lichamelijke ellende heeft gebracht voor rashonden. Naast de selectie op schoonheid is het gesloten stamboek  ook debet aan de problemen bij rashonden. Die moeten altijd raszuiver blijven, vinden veel fokkers. Dat ze tegelijkertijd steeds zieker en zieker worden, wordt liever verzwegen.

Zolang je aan de buitenkant maar geen ellende ziet, valt het allemaal reuze mee. Niet dan? Nergens bakt de smoezenfabriek zoveel zoete broodjes als in fokkersland. Veel fokkers willen graag ‘de beste’ zijn. Dat bezorgt ze een goede naam en het levert nog wat op ook. ‘Aanbevolen door topfokkers ….’ weet je nog wel, van die hondenvoerreclame een paar jaar geleden. Die ‘topfokkers’ waren verzekerd van gratis voer van de fabrikant en zo waste de ene hand de andere.

Klinkt trouwens goed: topfokkers! Dat suggereert dat er ook middelmatige fokkers zijn. De stumpers. Wie wil er nu een middelmatige fokker zijn! Veel fokkers pronken daarom graag met prijsbekers als bewijs dat zij ook ‘kampioenen’ fokken en dus mogen aansluiten bij de groep ‘topfokkers.’ Maar helaas, het sprookje is uit. De kampioenen zijn ziek. Doodziek!

Want het is goed mis in de rashondenfokkerij. Bijna blinde kampioenen, kampioenen die zó angstig zijn dat ze nauwelijks nog de ring in durven, kampioenen die piepend en rochelend de ring in komen omdat ze geen adem meer hebben. Kampioenen die niet meer op natuurlijke wijze pups kunnen werpen of nauwelijks nog nageslacht produceren, kampioenen met jeukende huidaandoeningen. Kampioenen met een te kleine hersenpan, kampioenen die constant aan de diarree zijn, kampioenen met leverproblemen en gewrichtsproblemen, kampioenen die nauwelijks 6 jaar oud worden,  etc. etc. De lijst is eindeloos. Tierende scheldkanonnades van fokkers op mijn vorige weblog waren het gevolg toen ik daar een kanttekening bij plaatste. Je moet een brede rug en een dikke huid hebben in de rashondenwereld. Geen zorgen. Heb ik.

Gelukkig zijn er ook verantwoordelijke fokkers, die hun honden laten testen op afwijkingen, die al lang DNA laten opslaan en die open zijn over de problemen in hun ras. Die fokkers zijn het zo langzamerhand behoorlijk beu om steeds op één hoop te worden gegooid met fokkers die alle problemen ontkennen en daardoor elke vooruitgang in de kynologie in de weg staan. We houden het hier gezellig, maar toch blijf ik dit vertellen, of die andere fokkers dat nou leuk vinden of niet. En begrijp me goed: er is niks mis mee om trots te zijn op je hond, maar beauty is in the eye of the beholder, nietwaar.

Aldus de NRC van afgelopen dinsdag. De Raad van Beheer heeft nu een eerste voorzichtige stap gezet om alle onheil te keren, maar het duurt allemaal ontzettend lang. De rasverenigingen moeten in meerderheid allemaal akkoord zijn. Intussen kunnen fokkers zelf ook hun verantwoordelijkheid  nemen. Veel fokkers en rasverenigingen doen dat gelukkig al. En eindelijk steekt de RvB de hand in eigen boezem en vervalt niet meer in de mantra dat het allemaal reuze meevalt en dat de cijfers van de tegenstanders niet kloppen. John Wauben mag gerust spreken van een ‘historisch’ besluit (want dat was het zeker), maar pas op voor de euforie dat het nu allemaal goed komt. We zijn er nog lang niet. Een ruim 100 jaar ingesleten denkwijze buig je in één vergadering niet om!

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Shows en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s