Zijn jullie daar nog?

Tunka in mei van dit jaar, op de dag dat hij 13 werd

Tunka in mei van dit jaar, op de dag dat hij 13 werd

Diepe slaap…  onrust naast me… grote kop duwt tegen me aan… gesnuffel en gesnuif. Ik word wakker, het is nog stikdonker. Dan voel ik zijn grote kop, het is Tunka. Ik aai hem geruststellend over z’n bolletje. ‘Ga maar weer lekker slapen, jochie,’ fluister ik in zijn oor. Hij likt m’n handen en draait zich om. Ik hoor hem naar de andere kant van het bed lopen. Daar volstrekt zich hetzelfde ritueel. Marianne krijgt ook een lik.  Even later hoor ik een plof op het kleedje naast me en is het weer rustig. Ook overdag komt Tunka soms even met zijn kop overeind en kijkt dan Marianne en mij wat verdwaasd aan. Het is een ontroerend gezicht. Je ziet dat hij even niet meer weet waar hij is en dat hij wil checken of alles nog veilig is en of iedereen nog om hem heen is. Nu doet hij dat ’s nachts ook. Ik kijk op de wekker,  het is half vijf. We laten hem niet meer alleen.

Dit bericht werd geplaatst in Over Onze Honden en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Zijn jullie daar nog?

  1. Prachtige foto! Wat zijn ze toch mooi als ze oud worden. Je kunt er een heel leven in lezen.

  2. Suzanne zegt:

    Volgens mij wordt de band met je hond op een bepaalde manier ook dieper en subtieler naarmate ze ouder worden; zo’n ouwe, waardige baas………

    groetjes, Suzanne

  3. Mirjam Elron zegt:

    Tunka moet wel heel gelukkig zijn dat hij bij jullie woont, liefs Mirjam

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s