Hoger beroep

Mijn zwager had vroeger een Ierse setter. Vreselijk lief beest, maar wel een enorme zenuwpees. Als ik op bezoek kwam, trilde ze als een wespenblad over haar hele lijf van opwinding en enthousiasme. De Ierse dame heeft, voor zover ik weet, nooit noemenswaardige gezondheidsklachten gehad, maar ik praat nu over minstens 35 jaar geleden.

Ierse setter

Ierse setter, bron: Wikipedia

Morgenavond wordt een voorlichtingsavond gehouden naar aanleiding van het vonnis van kantonrechter Mr. W.E.M. Verjans over de zaak van de overleden Ierse setter Sam. De fokster werd veroordeeld, maar is in hoger beroep gegaan. Het zal me benieuwen met welke argumenten de veroordeelde partij komt. Ik heb het vonnis er nog eens op nagelezen. Dat zal ik in verband met de privacy niet publiceren, maar hier kun je de geanonimiseerde uitspraak downloaden.

vonnis

De eigenaresse van Sam bracht hem (toen nog vol vertrouwen) bij de fokster, die meende het probleem wel te kunnen verhelpen. Onthutsend was dat zij Sam zijn medicijnen niet gaf, ondanks de diagnose van het Diergezondheidscentrum dat Sam primaire epilepsie had. Maar volgens de fokster was er geen sprake van epilepsie, eerder van ‘paniekaan-vallen.’ Ze zou Sam ‘resetten.’ Whatever the fuck that may be! Is een hond een computer-spelletje dat je kunt resetten? Een ingevlogen gedragstherapeute gaf snel de pijp aan Maarten. Die had het door… epilepsie is niet met gedragstherapie te behandelen. Sam ging weer onverrichter zake terug naar de eigenaresse, nog even epileptisch als voorheen.

De fokster adviseerde de medicatie te halveren! Daardoor werden de aanvallen nog erger. De kantonrechter had er geen goed woord voor over en denkt dat die ontkenning – tegen beter weten in! – te maken had met angst voor negatieve publiciteit rondom haar kennel. De fokster repte op haar website inderdaad met geen woord over epilepsie, en ze ontkende zelfs het bestaan ervan. De kantonrechter oordeelde dat zij daardoor de mededelingsplicht had geschonden. Toen later de Diergeneeskundige Kliniek in Utrecht de diagnose primaire epilepsie bevestigde en de medicatie werd verhoogd, was het al te laat. Sam raakte verlamd.

togaDe fokster weigerde daarna pertinent de eigenaresse van Sam tegemoet te komen. Op aansprakelijkheidsstellingen en herinne-ringen door de stichting Dier&Recht reageerde ze niet. Dus kwam het tot een rechtszaak.  Alle eisen van Sams bazinnetje werden toegewezen, behalve de ‘verklaring voor recht‘ dat de fokster zich zou hebben schuldig gemaakt aan oneerlijke handelspraktijken. Die uitspraak had de Stichting Dier&Recht, de gevolmachtigde van eiseres, graag willen horen (dat biedt juridische mogelijkheden voor de toekomst), maar zover wilde de rechter niet gaan. De uitspraak lijkt me zonneklaar. We zullen zien wat de rechtbank in hoger beroep ervan vindt.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Erfelijkheid en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s