Je t’aime, moi non plus

IMG_0498Ik kreeg net de WiFi code van monsieur Garret, de eigenaar van Hotel de France in dit pittoreske stadje. We zitten op het terras. Elk moment kan Vincent van Gogh de hoek om komen. Stralend zonnetje. Uitkijkend op een pleintje zoals alleen pleintjes in Frankrijk kunnen zijn. Garret brengt warme cappuccino. Even de mail checken. Marianne belde net vanuit de auto naar huis om te vragen hoe het weer in les Pays-Bas was. Aan de andere kant klonk nors het vrouwelijk geslachtsdeel. Dat was duidelijk.

IMG_0468We verblijven in het huis van vrienden. Gisteravond kreeg ik zowaar de radio aan de praat. Toen…bij een stervende zon, zittend op het terras, nippend aan de wijn schalde een hartverscheurende Cat Stevens over het stille, Franse platteland. Een lied over zijn dode geliefde die naast hem ligt: ‘My lady d’Arbanville, why do you sleep so still? Your lips feel like winter, your skin has turned to white, your skin has turned to white. I loved you my lady, though in your grave you lie… I’ll always be with you, this rose will never die, this rose will never die.’
Dat was van heel lang geleden, toen de wereld nog groot was, de snelweg onder Breda ophield, de A1 nog lang niet van Lille naar Parijs liep en ik liftend, zonder een cent op zak, de grote wereld verkende. En verdomd als het niet waar is, even later: ‘Je t’aime, moi non plus’ van Serge Gainsbourg met een nog steeds wellustig kreunende Jane Birkin. Die Jane lust er wel pap van, dat hoor je zo, ook al houdt hij niet meer van haar. Dat nummer heb ik zeker 42 jaar niet meer gehoord.

IMG_0486Maar goed. Straks de houtkachel maar weer eens lekker laten snorren. Er ligt naast het huis voor de komende 42 jaar aan hout, keurig opgestapeld en gortdroog, dus dat komt goed. Dan heb ik het nog niet eens over de cave met honderden flessen wijn onder een centimeters dikke laag stof. En veel, heel veel te bespreken onder een adembenemende sterrenhemel. Over het leven en zo, en alles wat daarbij hoort. Kan het beter? Nee, het kan niet beter. Straks is het voorbij. Over en voorgoed voorbij. Want zo gaat dat in het leven…over en uit… Je t’aime, moi non plus.

Dit bericht werd geplaatst in Over Ons en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Je t’aime, moi non plus

  1. Suzanne Stoetzer zegt:

    Als god in Frankrijk….ik ben jaloers!!!!

Geef je reactie:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s